Są tacy ludzie, którzy nigdy o nic nie proszą, bo sobie poradzą, sami ogarną. I patrząc z zewnątrz, wygląda to jak siła charakteru, jakaś godna podziwu cecha osobowości. Ale często, bardzo często, to wcale nie jest siła, lecz blizna.
Kiedy dziecko płacze i nikt nie przychodzi, uczy się czegoś fundamentalnego o świecie, że na innych nie ma co liczyć. Nie wyciąga takich wniosków na poziomie słów czy przemyśleń, bo głębszy mechanizm, coś, co wchodzi do ciała i do sposobu postrzegania relacji. Jeśli wielokrotnie prosisz i wielokrotnie zostajesz z niczym, to w końcu przestajesz prosić. Nie dlatego, że jesteś silna, ale dlatego, że to boli mniej. I to jest sedno całej sprawy, nadmierna niezależność to nie cecha osobowości, którą ktoś po prostu ma. To strategia przetrwania, którą ktoś wypracował, bo nie miał innego wyjścia.
Jest różnica między byciem niezależną a niezdolnością do zależności
Jeśli jako dziecko musiałaś "być silna", dla chorego rodzica, dla młodszego rodzeństwa, dla całej rozchwianej rodziny, to nauczyłaś się czegoś bardzo konkretnego. Nauczyłaś się, że Twoje potrzeby nie są ważne. Albo precyzyjniej, Twoje potrzeby są problemem, który komuś przeszkadza, więc je ukrywasz. Najpierw chowasz, żeby nie ciążyć innym, a z czasem ukrywasz tak dobrze, że sama przestajesz je dostrzegać.
Dorośli, którzy tak wyglądają, spokojni, kompetentni, zawsze gotowi pomagać innym, ale nigdy nieprzyjmujący pomocy sami, często nie zdają sobie sprawy, że gdzieś po drodze zamknęli jakieś drzwi. Nie pamiętają decyzji, bo żadnej świadomej decyzji nie było. Było tylko dziecko, które za każdym razem, gdy wyciągało rękę, trafiało w pustkę. I teraz ta pustynia jest wewnętrzna. Ktoś mówi: "Mogę ci pomóc", i pojawia się natychmiastowy refleks, "Nie, dzięki, dam radę". Nie dlatego, że ta osoba jest niesolidna, tylko dlatego, że gdzieś w środku żyje doświadczenie, że pomoc nie przychodzi, że zawiedli już ci, którzy mieli przychodzić z definicji, rodzice, opiekunowie, dorośli którym ufałaś.
Zamykanie się emocjonalne, odmawianie pomocy, radzenie sobie samemu, to jest logiczne. To jest racjonalna odpowiedź na konkretne doświadczenia, tylko że ta odpowiedź chroniąca cię kiedyś, dzisiaj prawdopodobnie Cię izoluje. Jest różnica między byciem niezależną, a niezdolnością do zależności. Prawdziwa siła to umiejętność wyboru, kiedy radzę sobie sama, kiedy proszę o pomoc, kiedy pozwalam się wesprzeć. Jeśli "sama" to jedyna opcja, to nie jest wolność. To więzienie zbudowane z dobrego powodu, ale które z czasem przestało Cię chronić i zaczęło Cię zamykać.
Twoja niezależność nie jest charakterem. To pamiątka po ludziach, którzy nie przyszli
Rozpoznanie tego w sobie nie jest przyjemne, bo nikt nie chce dojść do wniosku, że to, co uważał za siłę, jest w istocie efektem czegoś bolesnego. Ale to jest jeden z tych momentów, gdzie prawda jest jednak bardziej przydatna, niż komfortowa historia o sobie. Prośba o pomoc nie jest słabością, dla większości ludzi to po prostu czynność. Dla tych, którzy nauczyli się, że nie warto, to jedena z najtrudniejszych rzeczy na świecie. I warto o tym wiedzieć, zanim zacznie się oceniać siebie za to, że "nie umiem prosić o pomoc". Bo może nie chodzi o umiejętność, może chodzi o stare, bardzo głębokie przekonanie, że i tak nikt nie przyjdzie.
Zostaw Komentarz